Αρχείο για 6 Μαρτίου, 2012
Σχήματα ΕΑΑΚ ΕΜΠ
ΑΝεξάρτητη ΑΡιστερή ΠΑρέμβαση (ΑΝ.ΑΡ.ΠΑ. – Πολ. Μηχ. ΕΜΠ) http://aparemvasi.blogspot.com/
Αριστερή Κίνηση Αρχιτεκτονικής (A.K.A. – Αρχιτεκτονική ΕΜΠ) http://akaeaak.wordpress.com/
Αριστερή Πρωτοβουλία Τύρβη (Μηχανολόγοι ΕΜΠ)http://apteaak.wordpress.com/
Αριστερή Ριζοσπαστική Συσπείρωση (Α.Ρ.Συ. – ΣΕΜΦΕ ΕΜΠ) http://arsyeaak.blogspot.com/
ΑΡιστερός Ανεξάρτητος Χώρος ΤΟπογράφων (ΑΡ.Α.Χ.ΤΟ. – ΕΜΠ)http://araxto.blogspot.com/
Χημικών Ανεξαρτητων Μηχανικών Αριστερή Συσπείρωση(Χ.Α.Μ.Α.Σ. – Χημ. Μηχ ΕΜΠ) http://xamas01.blogspot.com/
ΕΝΤΡΟΠΙΑ Χημ. Μηχ (ΕΜΠ) http://www.entropia-xm.com/
Σχήματα ΕΑΑΚ ΕΚΠΑ
Smass media (EMME)http://smassmedia.wordpress.com/
ΑΝεξάρτητη ΑΡιστερή ΣΥσπείρωση Πληροφορικής (ΑΝ.ΑΡ.ΣΥ.Π. – Πληροφορική Αθήνας)http://anarsypeaak.blogspot.com/
Αριστερή Ενωτική Πρωτοβουλία (Α.Ε.Π. – Μαθηματικό Αθήνας) http://aepeaak.blogspot.com/
ΑΡΙστερή Συσπείρωση (ΑΡ.Ι.Σ. – Ιατρική Αθήνας) http://ariseaak.blogspot.com/
Αριστερή ΣΥσπείρωση Χημικών (Α.ΣΥ.Χ. – Χημικό Αθήνας) http://asyx-eaak.blogspot.com/
Κίνηση ΑΡιστερών Ανεξάρτητων ΒΙολογικού (Κ.ΑΡ.Α.ΒΙ. – Βιολογικό Αθήνας)http://karabieaak.blogspot.com/
Κίνηση ΑΡιστερών ΦΙλοσοφικής (Κ.ΑΡ.ΦΙ. – Φιλοσοφική Αθήνας) http://karfieaak.blogspot.com/
Παρεμβολή (Φυσικό Αθήνας)http://paremvoli.blogspot.com/
Πρωτοβουλία Αριστερών Φοιτητών (Π.Α.Φ. – Ιατρική Αθήνας) http://pafeaak.blogspot.com/
Ρήγμα (Γεωλογικό Αθήνας )http://rigma-eaak.blogspot.com/
Ριζοσπαστική Αριστερή Παρέμβαση Νομ. – Συσπείρωση Αριστερών Φοιτητών Νομ. (Ρ.Α.Πα.Ν.-Σ.Α.Φ.Ν. – Νομική Αθήνας) http://rapan-safn.blogspot.com/
Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση (Ρ.Α.Σ. – Πολιτικό Νομικής Αθήνας) http://raseaak.blogspot.com/
Ριζοσπαστική Αριστερή Τομή (Ρ.Α.Τ. – Οδοντιατρική Αθήνας)http://rateaak.blogspot.com/
Συσπείρωση για μια Αριστερή Παρέμβαση στο Οικονομικό (Οικονομικό Νομικής Αθήνας) http://sispirosi.wordpress.com/
Σχήματα ΕΑΑΚ ΑΣΟΕΕ
Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση (Ρ.Α.Σ. – ΑΣΟΕΕ)http://ras-eaak.blogspot.com/
Σχήματα ΕΑΑΚ Αθήνας
ΑΡιστερή Καλλιτεχνική Ανεξάρτητη Συσπείρωση (ΑΡ.Κ.Α.Σ – Α.Σ.Κ.Τ.)http://arkasaskt.wordpress.com/
Σχήματα ΤΕΙ Πειραιά
Μαχόμενη ΑΡιστερή Κίνηση Σπουδαστών (Μ.ΑΡ.Κ.Σ.)
http://marks-eaak.blogspot.com
/Σχήματα ΕΑΑΚ ΑΠΘ
Contra legem (Νομική Θεσσαλονίκης)http://contralegemeaak.blogspot.com/
ΑΡιστερή ΑΓωνιστική Ενότητα (ΑΡ.ΑΓ.Ε. – Ηλεκτρολόγοι & Μηχανολόγοι ΑΠΘ) http://arage-e-a-a-k.blogspot.com/
Αριστερή Ριζοσπαστική Ενότητα Φυσικού (Α.Ρ.Ε.Φ. – Φυσικό ΑΠΘ) http://arefeaak.blogspot.com/
Φοιτητική Ενότητα Ριζοσπαστών ΜΑθηματικών (Φ.Ε.Ρ.ΜΑ. – Μαθηματικό ΑΠΘ) http://fermaeaak.wordpress.com/
Σχήματα ΕΑΑΚ Πάτρας
Ανατροπή (Φιλολογία Πάτρας)http://anatropheaak.blogspot.com/
ΑΝεξάρτητος Αριστερός ΧΩρος ΜηχΑνολόγων (ΑΝ.Α.ΧΩ.ΜΑ – Μηχανολόγοι Πάτρας) http://anaxwmamhx.blogspot.com/
Αντίλογος (Μηχανολόγοι Πάτρας) http://www.antilogos.eu/
ΑΡιστερή Κίνηση ΟΙκονομικού (Πάτρα)http://arkoieaak.blogspot.com/
ΑΝεξάρτητη Αριστερή ΚΙΝΗΣΗ (ΑΝ.Α.ΚΙΝΗΣΗ – Πολιτικοί Μηχ. Πάτρας)http://anakinisi.blogspot.com/
Σχήματα ΕΑΑΚ ΠΑΜΑΚ
Αριστερή Ενώτική Παρέμβαση (Α.Ε.Π. – ΠΑΜΑΚ)http://eaakpamak.blogspot.com/
Σχήματα ΕΑΑΚ Βόλου
Φ.Α.ΣΗ. (Φοιτητικό Αριστερό ΣχΗμα – Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας Βόλου)http://fasheaak.blogspot.com/
χωροΑταξία (Μηχανικοί Χωροταξίας Βόλου) http://xwroataxia-eaak.blogspot.com/
Σχήματα ΕΑΑΚ Ιωαννίνων
Barricadas (Φυσικό Ιωαννίνων)http://barricadas-eaak.blogspot.com/
Resistance (Ιατρική Ιωαννίνων)http://eaak-resistance.blogspot.com/
Σχήματα ΕΑΑΚ Ξάνθης
Ενωτική Πρωτοβουλία Ανεξάρτητων (Λεγεωνάριοι-Κουρσάροι Ξάνθη)http://www.legekour.gr/
Σχήματα ΕΑΑΚ Κρήτης
Ενωτική Πρωτοβουλία (Πολυτενχείο Κρήτης) http://www.enotiki.gr/
Αριστερόστροφη Έλικα (Bιολογικό Ηρακλείου)http://arel-eaak.blogspot.com/
Σχήματα ΕΑΑΚ Αλεξανδρούπολης
ΕΑΑΚ Αλεξανδρούποληςhttp://eaak-alexandroupolis.blogspot.com/
Σχήματα ΕΑΑΚ Πανεπιστημίου Αιγαίου
Φοιτηιτκή Αριστερή ΠΑρέμβαση (Φ.Α.ΠΑ. – Μεσογειακών Σπουδών Ρόδου)http://fapa-tms.blogspot.com/
Σχήματα ΕΑΑΚ Ιόνιου Πανεπιστημίου ΕΑΑΚ Ιόνιου Πανεπιστημίουhttp://eaak-ioniou.blogspot.com/
Σχήματα Εστιών Granma – ΑΝ.ΑΡ.ΠΑ. (ΑΝεξάρτητη ΑΡιστερή ΠΑρέμβαση στην ΦΕΠΑ)http://granmafepa.blogspot.com/
ΑΡιστερός Ανεξάρτητος Χώρος Νέων ΕΣτιών( ΑΡ.Α.Χ.Ν.ΕΣ.- Νέες Εστίες Ε.Μ.Π.)http://araxnes.blogspot.com/
ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ
ΣΥΛΛΟΓΟΣ
ΣΧΗΜΑ
Με αφορμή τα γεγονότα της τελευταίας συνέλευσης, τον τρόπο που αυτή διεξήχθη και τους προβληματισμούς που τέθηκαν κατά τη διάρκειά της θεωρήσαμε θεμιτό να ανοίξει ένας διάλογος ώστε να τεθούν τα ζητήματα αυτά σε μια βάση και εν τέλει να δούμε πώς ο διάλογος αυτός μπορεί να αποβεί προωθητικός για τη διεξαγωγή συνελεύσεων στο σύλλογό μας. Υπό αυτό το πρίσμα θεωρούμε βασικό κατ’ αρχάς να αποσαφηνιστούν κάποιες έννοιες που μπορεί κατά κάποιο τρόπο να έχουν συγχυστεί όπως η συνέλευση, ο σύλλογος, οι παρατάξεις, τα σχήματα και ο τρόπος που όλα αυτά αλληλοδιαπλέκονται μεταξύ τους.
- Τι είναι ο σύλλογος;
Ο Σύλλογος είναι ένας μαζικός κοινωνικός φορέας ο οποίος ενέχει όλον τον κόσμο που συμπεριλαμβάνεται σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικό χώρο. Οι φοιτητικοί σύλλογοι αποτελούνται από όλους τους φοιτητές που είναι εγγεγραμμένοι στην κάθε σχολή και λειτουργούν σύμφωνα με ένα συγκεκριμένο καταστατικό (πλαίσιο κανονισμών λειτουργίας) που καταρτήθηκε με τη δημιουργία του κάθε συλλόγου για την εύρυθμη και δημοκρατική λειτουργία του. Κάθε μέλος του συλλόγου έχει δικαίωμα συμμετοχής και ψήφου σε όλες τις διαδικασίες και στα συνδικαλιστικά όργανα του συλλόγου.
- Τι είναι τα σχήματα και οι παρατάξεις;
Τα σχήματα και οι παρατάξεις είναι πολιτικοσυνδικαλιστικά μορφώματα που στόχο έχουν να παρέμβουν στο εσωτερικό των συλλόγων για την προώθηση συγκεκριμένων αντιλήψεων και πρακτικών και υιοθέτησή τους από την ευρεία μάζα των φοιτητών. Οι παρατάξεις συγκεκριμένα είναι παρακλάδια των κομμάτων εντός των σχολών που προσπαθούν να ενισχύσουν την εκάστοτε γραμμή του κόμματός τους. Λειτουργούν ιεραρχικά και αναπαράγουν την κυρίαρχη ιδεολογία. Στον αντίποδα των παρατάξεων υπάρχουν τα σχήματα. Αυτά είναι πολιτικές συλλογικότητες που λειτουργούν και αποφασίζουν με διαδικασίες βάσης, δηλαδή χωρίς κομματικές γραμμές από τα πάνω, χωρίς ιεραρχίες, στα πλαίσια της σύνθεσης των απόψεων των ίδιων των μελών της κάθε συλλογικότητας. Σχήμα είναι και η Α.ΦΟΙ.Σ.Α. που ανήκει στο δίκτυο σχημάτων των ΕΑΑΚ και δρα στα πλαίσια του Σ.Σ.Α.(Σύλλογος Σπουδαστών Αρχιτεκτονικής)
- Τι είναι η γενική συνέλευση;
Η γενική συνέλευση είναι το ανώτατο όργανο λήψης αποφάσεων του συλλόγου. Στη συνέλευση μπορεί να συμμετέχει ο κάθε φοιτητής ισότιμα με δικαίωμα λόγου και ψήφου, είτε ατομικά είτε μέσα από συλλογικότητες ή παρατάξεις. Η διαδικασία αυτή είναι η μορφή με την οποία έχει επιλέξει το φοιτητικό κίνημα να αποφασίζει, να παλεύει και να φέρνει αποτελέσματα. Υπό το πρίσμα αυτό η σημασία της ως διαδικασία είναι τεράστια και αν μη τι άλλο πρέπει να υπάρχουν τρόποι ώστε να εξασφαλίζεται η εύρυθμη λειτουργία της για τη συνέχιση της ύπαρξής της. Γι ‘αυτό το λόγο υπάρχει ένα συγκεκριμένο πλαίσιο κανόνων με τον οποίο η συνέλευση λειτουργεί, όχι μόνο στη σχολή μας αλλά και παγκοσμίως, έτσι ώστε να διατηρείται η αμεσοδημοκρατικότητά της και να αποφεύγεται το καπέλωμά της από οποιονδήποτε θέλει να την επιβουλευτεί.
Άρα υπάρχει ποικιλία στη θεματολογία η οποία μπορεί και να αυξηθεί μέσα στην ίδια τη συνέλευση, ανάλογα με τις ανάγκες των ζητημάτων που πρέπει να συζητηθούν και δεν υπάρχουν μονοθεματικές συνελεύσεις. Κάτι τέτοιο θα ήταν αποφευκτέο καθώς θα ήταν σαν να γυρνάμε την πλάτη σε όλα τα υπόλοιπα ζητήματα τα οποία μπορεί να καθορίζουν την επικαιρότητα, αφού τα μέτωπα ανοίγουν από μόνα τους και όχι κατά παραγγελία .Αυτό ακόμα θα δρούσε αρνητικά ως προς τη μαζικότητα της συνέλευσης γιατί όσοι δεν ενδιαφέρονται για το συγκεκριμένο θέμα θα επέλεγαν να μην παραστούν σε αυτήν.
Υπάρχει προεδρείο το οποίο παίζει το ρόλο του ρυθμιστή στη συνέλευση για να διατηρεί την ορθή λειτουργία της. Το προεδρείο φροντίζει εκτός των άλλων να τηρείται μια σειρά τοποθετήσεων, χρόνος στις τοποθετήσεις και μέτρο στις ερωτήσεις. Διαφορετικά η συνέλευση θα πάρει τη μορφή του γηπέδου καθώς αυτοί που θα τυγχάνει να έχουν πιο δυνατή φωνή θα είναι αυτοί που πραξικοπηματικά σε κάθε περίπτωση θα παίρνουν αυθαίρετα το λόγο, θα στερούν το δικαίωμα από τους υπόλοιπους να μιλήσουν και εν τέλει θα είναι αυτοί που καταχρώνται τη δημοκρατικότητα της συνέλευσης.
Η συνέλευση είναι πεδίο αντιπαράθεσης. Σε αυτήν οφείλουν και πρέπει να ξεδιπλώνονται οι πολιτικές αντιθέσεις είτε αυτές εκφράζονται από παράταξη, είτε από συλλογικότητα, είτε ατομικά και πάντα ισότιμα. Μέσω των αντιθέσεων προωθείται ο διάλογος και αυξάνεται ο πήχης της πολιτικοποίησης. Καμία τοποθέτηση δεν είναι απολιτίκ ακόμα και αν αυτή εκφράζεται από ανένταχτο καθώς η κάθε άποψη εκφράζεται από συγκεκριμένο συμφέρον, συλλογικό ή ατομικό και διέπεται από συγκεκριμένη στάση. Και έτσι αυτόματα καταρρίπτεται το επιχείρημα της ταμπέλας. Η μεγαλύτερη έκθεση που υπάρχει είναι αυτή της προσωπικής επιλογής από τη συνέλευση μέχρι και το δρόμο. Αν κάποιος προσπαθεί να αποκρύψει τις επιλογές του αυτές τότε μάλλον ντρέπεται γι’ αυτές και σε αυτήν την περίπτωση καλό θα ήταν να το ξανασκεφτεί.
Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αποστοιχίζεται ο πολιτικός χαρακτήρας από τη συνέλευση. Αυτό οδηγεί στην αποπολιτικοποίηση και την διάλυση του φοιτητικού συνδικαλισμού, πράγμα που είναι ξεκάθαρη προσπάθεια του κράτους. Αν το ίδιο το κράτος αντιλαμβάνεται σαν εχθρό του το φοιτητικό συνδικαλισμό και τις νίκες που μπορεί αυτός να επιφέρει τότε κ εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε να μην αντιλαμβανόμαστε τη σημασία ύπαρξης και συντήρησής του, αλλά βάζοντας αυτογκόλ και κάνοντας κινήσεις αυτοδιάλυσης. Η έννοια του συνδικαλισμού κακώς έχει συγχυστεί με τη γραφειοκρατεία και τις καθεστωτικές παρατάξεις, Στην πραγματικότητα είναι μια κατάκτηση που ιστορικά εξασφάλισε τη δυνατότητα διεκδικήσεων και επιβίωσης σε φοιτητές και εργαζομένους.
Η γενική συνέλευση πρέπει να έχει αποφασιστικό χαρακτήρα. Αυτό σημαίνει ότι στο τέλος κάθε διαδικασίας μετά από όλο το διάλογο και την αντιπαράθεση το σώμα πρέπει να καταλήγει σε κάποιες συγκεκριμένες δράσεις ώστε να στηρίξει σε πρακτικό επίπεδο όλα για όσα συζήτησε, να κάνει εξώστρεφες κινήσεις και να μην κυλάει η όλη κουβέντα σε ένα στείρο θεωρητικισμό, πράγμα που θα αντιστοιχούσε σε φιλοσοφικό όμιλο και όχι σε μαχόμενους φοιτητές. Έτσι στο τέλος κατατίθενται τα πολιτικά πλαίσια προς ψήφιση. Αυτά μπορεί να έχουν προταθεί από συλλογικότητες, παρατάξεις ή και ατομικά από φοιτητές ανένταχτους. Τα πολιτικά πλαίσια συνοψίζουν όλο το πολιτικό σκεπτικό πάνω στο οποίο στηρίζονται οι δράσεις που προτείνονται στο κάθε πλαίσιο και σε καμία περίπτωση η ανάλυση του πλαισίου και οι δράσεις-κατάληξη δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ξεχωριστά. Κάτι τέτοιο θα ήταν λειψό, ανειλικρινές και θα είχε σκοπό την παραπλάνηση του σώματος. Επίσης τα πλαίσια δεν μπορούν να διαμορφώνονται μέσα στη συνέλευση. Ένα πλαίσιο προς ψήφιση αποτελεί μακρά διαδικασία προσεκτικής σκέψης, συζήτησης και σύνθεσης από τα άτομα τα οποία το προτείνουν και δεν μπορεί να αλλοιώνεται μέσα στη συνέλευση. Τα πλαίσια των σχημάτων ΕΑΑΚ, προτείνουν ριζοσπαστικές λύσεις και συγκεκριμένο τρόπο πάλης που θεωρείται προωθητικός για το φοιτητικό κίνημα και καλείται κανείς να συμμετέχει στη διαμόρφωσή τους μέσα στη διαδικασία του σχήματος και όχι εκτός αυτής, με το βάρος της προσωπικής του άποψης αλλά και ευθύνης . Ακόμα, η κοπτοσυρραφή του πλαισίου κατ’ επιλογήν του καθενός μέσα στη διαδικασία μόνο και μόνο για να πάρει τη συνέλευση είναι εξ’ αρχής κίνηση καπηλείας του συλλόγου και κανένας φοιτητής δε θα έπρεπε α το στηρίζει ούτε να το επιδιώκει.
Σε μια συγκυρία όπως η σημερινή που η αντίθεση όλων στην κατάθεση του νέου Νόμου-Πλαίσιο και το ξεσήκωμα του φοιτητικού κινήματος είναι η μητέρα όλων των μαχών η διαφύλαξη και συχνή διεξαγωγή των συλλογικών μας διαδικασιών είναι πιο αναγκαία από ποτέ !
ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΜΑΣ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ!
Α.ΦΟΙ.Σ.Α
ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΚΤΗΜΕΝΑ ΜΑΣ
Μέσα στην κρίση και τα βάρβαρα μέτρα, το πανεπιστήμιο ετοιμάζεται να δεχτεί το χειρότερο πλήγμα των τελευταίων δεκαετιών. Η κυβέρνηση ετοιμάζεται να καταθέσειτο Φεβρουάριο, ένα νέο πολυνομοσχέδιο, που θα αποτελέσει το τέλος του ελληνικού πανεπιστημίου, όπως το γνωρίζαμε ως σήμερα. Οι βασικές αιχμές του νέου νόμου-Πλαίσιο ορίζονται ως εξής :
Αλυσίδες μαθημάτων, προαπαιτούμενα: Δεν θα υπάρχει πλέον η δυνατότητα στους φοιτητές μιας σχολής να δίνουν όλα τα μαθήματα αλλά θα χωρίζονται αυτά σε αλυσίδες. Για παράδειγμα στην αρχιτεκτονική αν δεν έχεις περάσει στατική 1 δεν δίνεις τις 2 και αν δεν έχεις περάσει γραμμικές απεικονίσεις 1 δεν δίνεις τις 2. Αυτό σε συνδυασμό με τα προαπαιτούμενα μαθήματα που θα χρειάζονται για να περάσεις το κάθε έτος δημιουργούν ένα από τα πλέον αντιδραστικότερα τοπία στο χώρο των πανεπιστημίων με εντατικοποιημένα προγράμματα σπουδών και πειθαρχημένους φοιτητές.
Πειθαρχικά συμβούλια, διαγραφές, απουσιολόγιο: Τα λόγια είναι περιττά… Η προσπάθεια, από πλευράς υπουργείου, να μετατρέψει τις σχολές σε σχολεία καλά κρατεί και φέρνει για άλλη μια φορά τους φοιτητές με την πλάτη στον τοίχο. Είναι σαφές ότι η καταπιεστική καθημερινότητα του σχολείου, ιδιαίτερα των τελευταίων τάξεων του λυκείου, μεταφέρεται στα πανεπιστήμια με πρόσχημα τη δημιουργία «άξιων» αποφοίτων. Ουσιαστικά ωθούν τους φοιτητές να γίνουν ανταγωνιστικοί και να έχουν σκυμμένο το κεφάλι σε μία περίοδο όπου συνολικά τα κεκτημένα του φοιτητικού και κυρίαρχα του εργατικού κινήματος χτυπιούνται βάναυσα.
Νέα προγράμματα σπουδών: Η κυβέρνηση δίνει τις κεντρικές κατευθύνσεις στα ιδρύματα για τα νέα προγράμματα σπουδών. Προγράμματα που θα είναι εντατικοποιημένα με στόχο, από τη μία να καμφθεί οποιαδήποτε προσπάθεια αντίστασης σε συλλογικό επίπεδο μέσα στο φοιτητικό σύλλογο εφόσον περιορίζεται ο χρόνος ενασχόλησης με άλλες διαδικασίες (γενική συνέλευση κτλ), και από την άλλη η ιδεολογική πειθάρχηση των φοιτητών με απώτερο σκοπό την προετοιμασία τους για να είναι υπάκουοι και φθηνοί εργαζόμενοι και «άξιοι» υπηρέτες του καπιταλιστικού συστήματος.
Αξιολόγηση-Δια βίου εκπαίδευση: Ουσιαστικά η μεταρρύθμιση έρχεται να χτυπήσει τον συλλογικό τρόπο με τον οποίο διεκδικούμε τους όρους κάτω από τους οποίους σπουδάζουμε και αργότερα τους όρους με τους οποίους θα ενταχθούμε στο χώρο της εργασίας. Το πτυχίο θα αντικατασταθεί με πιστωτικές μονάδες, καταργείται πλήρως η έννοια του επαγγελματικού δικαιώματος και με τη δημιουργία του ινστιτούτου δια βίου μάθησης οι εργαζόμενοι θα επανακαταρτίζονται συνεχώς για να προσπεράσουν τα αναχώματα που βάζει η κυβέρνηση εγκλωβισμένοι στον κύκλο της εργασίας-κατάρτισης-ανεργίας-επανακατάρτισης. Με αυτό το μέτρο θέλουν να κάνουν τον φοιτητή ένα πειθαρχημένο ρομπότ που θα δίνει μαθήματα προσηλωμένος προετοιμάζοντας τον για το πώς θα λειτουργεί και ως εργαζόμενος. Η αξιολόγηση θα γίνεται από ελεγχόμενους από το κράτος μηχανισμούς σε μια κατεύθυνση εφαρμογής της μεταρρύθμισης και οποιαδήποτε προσπάθεια πάλης απέναντι σε αυτή «αξιολογείται» αρνητικά και θεωρείται ως αίτιο μη προχωρήματος των αλλαγών.
Αυτοτέλεια των πανεπιστημίων(διοικήσεις, μανατζερ): Αλλάζει ο τρόπος διοίκησης των ΑΕΙ σε μια κατεύθυνση παράκαμψης των κεκτημένων των φοιτητικών συλλόγων. Αυτό συμβαίνει αφού δημιουργείται ένα συμβούλιο διοίκησης με τη συμμετοχή σε αυτό και διορισμένων από το κράτος στελεχών. Τα πρυτανικά συμβούλια πλέον δεν θα εκλέγονται από την ακαδημαϊκή κοινότητα αλλά θα διορίζονται από μια επιτροπή του υπουργείου Παιδείας και Ευρωπαίων συμβούλων (για πολλούς από τους οποίους ήδη αποκαλύπτεται η βρόμικη ιστορία τους με χρηματισμούς, πελατειακές σχέσεις με φοιτητές κτλ) αλλά και “μάνατζερ” που θα “διασφαλίζουν” τη σωστή λειτουργία στα πλαίσια της αγοράς. Προφανώς η κουβέντα για τις διεκδικήσεις των φοιτητικών συλλόγων και την προάσπιση των κεκτημένων του φοιτητικού κινήματος μετατοπίζεται σε ένα πεδίο αντιπαράθεσης με πιο ευνοϊκούς όρους για το κράτος. Συνεπώς εισάγεται μια διαδικασία παράκαμψης των αντιστάσεων των φοιτητών με την ταυτόχρονη ενίσχυση του ρόλου των εξωπανεπιστημιακών στελεχών(κρατικών και μελών επιχειρήσεων) και δραστηριοτήτων. Τέλος στην αυτοτέλεια των ΑΕΙ περιλαμβάνεται και η οικονομική ανεξαρτησία αυτών. Αυτό σημαίνει πως όλα τα έξοδα ,συμπεριλαμβανομένου μισθοδοσίας, θα γίνονται από το ίδρυμα με τον κίνδυνο να μείνουν απλήρωτοι μια σειρά από εργαζομένους αν δεν ακολουθηθούν οι προγραμματικές συμφωνίες έτσι ώστε να δοθεί οικονομική ενίσχυση από το κράτος. Επίσης το ότι η επιβίωση των Πανεπιστημίων εξαρτάται από επιχειρηματικά συμφέροντα θέτει τους όρους για περαιτέρω αμφισβήτηση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Είναι ουσιαστικά ένα μέτρο που ωθεί τα πανεπιστήμια να ακολουθήσουν της προβλεπόμενες αλλαγές για να επιβιώσουν. Είναι ένας ωμός εκβιασμός απέναντι στον οποίο το φοιτητικό κίνημα πρέπει να δώσει απάντηση.
Περιορισμός και σταδιακή κατάργηση ασύλου: Σύμφωνα με τον νόμο, άσυλο είναι μόνο οι αίθουσες του πανεπιστημίου όταν σε αυτές γίνεται μάθημα. Η καταπάτηση του από τις δυνάμεις καταστολής μπορεί πλέον να γίνεται ευκολότερα αφού θα αποφασίζει γι αυτό ένα συμβούλιο εξωπανεπιστημιακών. Είναι απειλή για τους αγώνες του φοιτητικού και του ευρύτερου λαϊκού κινήματος η μη ύπαρξη ασύλου επειδή αυτό σημαίνει πως πέρα από την ελεύθερη διακίνηση ιδεών χτυπάτε και το όχημα για την ανάπτυξη του φοιτητικού κινήματος, οι γενικές συνελεύσεις.
Προπαρασκευαστικό έτος: Σε τρία χρόνια από τώρα οι μαθητές της τρίτης λυκείου δεν θα δίνουν της σημερινές πανελλήνιες αλλά κεντρικές εξετάσεις για να πάρουν το απολυτήριο τους (κοινά θέματα ανά περιφέρεια). Θα εισέρχονται μετά από τις εξετάσεις αυτές στο πανεπιστήμιο ελεύθερα όπου θα «φοιτούν» σε ένα προπαρασκευαστικό έτος μέσα στο ίδρυμα. Δηλαδή μετά από εξετάσεις που δεν θα κατοχυρώνουν τίποτα παρά μόνο το απολυτήριο θα δοκιμάζονται μέσα στα ΑΕΙ και ΤΕΙ εξεταζόμενοι για ένα χρόνο. Ακόμα και άμα καταφέρουν να περάσουν συνεχίζουν με εξετάσεις μέχρι να πάρουν το πτυχίο και εξετάσεις για να βρουν δουλειά (όπως συμβαίνει με τον ΑΣΕΠ σε μια σειρά από σχολές). Αυτό το μέτρο όχι μόνο αποκλείει επί της ουσίας μια σειρά μαθητών από την τριτοβάθμια εκπαίδευση και βάζει τις βάσεις για την εδραίωση της ανεργίας αλλά δημιουργεί και αναχώματα στις κινητοποιήσεις των φοιτητικών συλλόγων αφού μέσα στον ίδιο χώρο θα συνυπάρχουν φοιτητές και μαθητές του προπαρασκευαστικού έτους που δεν θα έχουν καμία σχέση με τον φοιτητικό σύλλογο και τις διαδικασίες του. Συνεπώς αρκετοί από αυτούς που θα καταφέρουν να περάσουν θα έχουν απομακρυνθεί ήδη από τις διαδικασίες του φοιτητικού συλλόγου αφού ένα χρόνο θα έχει καλλιεργηθεί ο ανταγωνισμός και ο ατομικός δρόμος σε μια ολόκληρη γενιά μαθητών.
Συγχωνεύσεις τμημάτων ΑΕΙ: Η κυβέρνηση ενώνει μεταξύ τους τμήματα τα οποία έχουν «κοντινό» γνωστικό αντικείμενο. Αυτή η κίνηση βέβαια, δεν γίνεται από τη σκοπιά των αιτημάτων του φοιτητικού κινήματος για ένα πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο με σκοπό την διεκδίκηση περισσότερων επαγγελματικών δικαιωμάτων για όλους, και μετέπειτα προστασία και αναβάθμιση των εργασιακών μας δικαιωμάτων, αλλά από τη σκοπιά της κυβέρνησης και του κεφαλαίου που θέλουν φθηνότερους, ευέλικτους και πειθαρχημένους εργαζόμενους. Αυτό, το κράτος το επιτυχαίνει με την ολοένα και μεγαλύτερη διεύρυνση του γνωστικού αντικειμένου χωρίς την ταυτόχρονη κατοχύρωση νέων δικαιωμάτων.
Συγχωνεύσεις και κλείσιμο αρκετών ΤΕΙ: Προστίθεται επιπλέων σε αυτή την κίνηση της κυβέρνησης το πέταγμα στο δρόμο φοιτητών ΤΕΙ, που μπορεί το ίδρυμα τους να κλείσει, ή στην μετακίνηση αυτών σε άλλο. Μετά την δημιουργία των ΤΕΙ που στόχο είχαν να χωρίσουν τους φοιτητές σε μελλοντικούς εργαζόμενους δύο ταχυτήτων, η κυβέρνηση έρχεται να κλείσει μια σειρά από ιδρύματα επειδή δεν είναι «παραγωγικά».
Ουσιαστικά παρατηρούμε πως μέσα από την εφαρμογή των παραπάνω υλοποιούνται τρεις κυρίαρχοι στόχοι.
α) Διαλυτοποιούνται οι αντιστάσεις του φοιτητικού κινήματος προς μία κατεύθυνση εφαρμογής ακόμα πιο σκληρών μέτρων στο μέλλον. Εάν οι φοιτητές πειθαρχήσουν(δυσμενείς όροι φοίτησης, μέριμνα,απουσιολόγιο, αλυσίδες, προαπαιτούμενα) στα μέτρα το μέλλον της εκπαίδευσης είναι δυσοίωνο.
β) Διαλύονται τα επαγγελματικά δικαιώματα και οποιαδήποτε εργασιακή προοπτική, σε μία περίοδο που το τρίπτυχο ΔΝΤ-ΕΕ-μνημόνιο σαρώνει τα πάντα στο πέρασμα του.
γ) Εισάγονται ιδιωτικά και οικονομικά κριτήρια μέσα στο ίδιο το ίδρυμα πράγμα το οποίο από τη μία δίνει τη δυνατότητα σε παντός είδους «ιδιώτες» να έχουν δραστηριότητες εντός αυτού και από την άλλη προετοιμάζει το έδαφος για την αποδιοργάνωση των διεργασιών του φοιτητικού κινήματος.
Η απάντηση μας…
Είναι σίγουρο ότι στον στυμμένο διάλογο κυβέρνησης-υπουργείου-καθεστωτικών παρατάξεων το φοιτητικό κίνημα των ανυποχώρητων και μαζικών αγώνων δεν χωράει. Η νέα πραγματικότητα που μας ετοιμάζουν δεν συμβαδίζει με τα όνειρα μιας γενιάς που αντιστέκεται. Απέναντι σε ΔΑΠ, ΠΑΣΠ , κυβέρνηση, βολεμένους καθηγητές και ΜΜΕ που θα προσπαθήσουν να μας πείσουν για την αναγκαιότητα των μέτρων απαντάμε με τον τρόπο που το φοιτητικό κίνημα απαντά εδώ και τόσα χρόνια: Μαζικός αγώνας-Καμία συναίνεση. Αν όχι εμείς, τότε ποιος θα αντισταθεί γι αυτά που μας πλήττουν άμεσα; Αν ο καθένας από μας συλλογιστεί το αύριο που τον περιμένει τότε θα διαπιστώσει πως ήδη έχουμε αργήσει.
Η απάντηση στο «διάλογο» τους είναι ο δικός μας διάλογος. Αυτών των μαζικών γενικών συνελεύσεων, αυτός του αγώνα, αυτός που θα κατεβάσει σύσσωμο το πανεκπαιδευτικό κίνημα στο δρόμο.
Η δημόσια εκπαίδευση είναι αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα.
Κάτω τα χέρια από τα πτυχία!
Ο νέος νόμος πλαίσιο θα ανατραπεί! Νόμος οι ανάγκες του κάθε φοιτητή!
Ανακοίνωση για τις πρυτανικές εκλογές
Posted: 6 Μαρτίου, 2012 in ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑΕτικέτες: ΑΦΟΙΣΑ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Τις δυο τελευταίες ημέρες παρακολουθούμε ένα όργιο καταστολής, τρομοκρατίας και προπαγάνδας από την πλευρά της κυβέρνησης, απέναντι στις κινητοποιήσεις των φοιτητικών συλλόγων ενάντια στην επιβολή του νέου Ν. Πλαίσιο μέσω των πρυτανικών εκλογών. Συγκεκριμένα, το άσυλο καταργείται στια ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, όπου τα ΜΑΤ είχαν αποκλείσει κάθε είσοδο προς αυτά. Την ίδια ώρα κυκλοφορούν μέσα στα ΤΕΙ ομάδες δαπιτών οπλισμένες με καδρόνια, πυροσβεστήρες και λοστάρια με τη συνδρομή δεκάδων μπράβων νυχτερινών μαγαζιών. Το ίδιο σκηνικό και στο πανεπιστήμιο Πειραιά, όπου 4 φοιτητές κατέληξαν στο νοσοκομείο αφού δέχτηκαν επίθεση με παραλάιζερ (παράνομο αναισθητικό όπλο) από τους μπράβους. Το γεγονός αυτό αποδεικνύει και την ύπαρξη οργανωμένου σχεδίου τρομοκράτησης από την κυβέρνηση με τη χρησιμοποίηση πλέον και του παρακράτους, εκτός από την αστυνομία. Δε θα μπορούσε λοιπόν να λείπει η γνωστή προπαγάνδα των ΜΜΕ, ώστε να δικαιολογηθεί η βία τους. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση καπηλείας του θέματος της υγείας του πρύτανη Μάνθου από τα κυβερνητικά- τηλεοπτικά παπαγαλάκια, προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα σχέδια εφαρμογής του Ν. Πλαίσιο. Στην ίδια λογική εντάσσεται και η αυθαίρετη απόφαση του κοσμήτορα Μουσιόπουλου ( γνωστού για την υποστήριξη κάθε νέου κυβερνητικού μέτρου) να κηρύξει λοκ- άουτ , δηλαδή αποχή των καθηγητών από τα μαθήματα με τη φασιστική έμπνευση της «συλλογικής ευθύνης» των φοιτητών. Την απόφαση συνυπογράφει και ο πρόεδρος του τμήματός μας Καλογήρου. Η απόφαση για λοκ- άουτ, εκτός του ότι είναι από μόνη της προκλητική, αφού επιβάλει σε όλους τους φοιτητές διακοπή μαθημάτων εκ των άνωθεν με το «έτσι θέλω», τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, δείχνει και την αμέριστη συμπαράσταση του κοσμήτορα στο υπουργείο και στην εφαρμογή του Ν. Πλαίσιο.
ΤΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΕΤΑΙ- ΔΕ ΣΥΚΟΦΑΝΤΕΙΤΑΙ.
ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΜΑΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ
ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΞΙΖΕΙ
ΟΤΑΝ ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΦΕΥΓΕΙ…… ΤΑ ΜΑΤ ΕΡΧΟΝΤΑΙ……
Τη Δευτέρα 5/4 και εν μέσω νεκρών ημερών στις σχολές λόγω Πάσχα οι Πρυτανικές Αρχές επέλεξαν για άλλη μια φορά με θράσος «να ανοίξουν την πόρτα» στον εισαγγελέα, σε 3 διμοιρίες των ΜΑΤ αλλά και στις ομάδες Δ και Ζ καταπατώντας το άσυλο με τον πλέον χυδαίο τρόπο.
Σε μια τέτοια ημερομηνία και με τις σχολές άδειες ο πρύτανης Α. Μανθος και το πρυτανικό συμβούλιο έδωσαν την άδεια στις δυνάμεις καταστολής και τις μπουλντόζες να οργιάσουν στο χώρο του ασύλου, με αφορμή την κατεδάφιση κτιρίων-και άρα και ένα «ξεκαθάρισμα του χώρου»- που στέγαζαν καταλήψεις αλλά και αίθουσες του τμήματος Καλών Τεχνών και Θεάτρου. Στην αντίδραση κόσμου άλλα και δικηγόρων στην κατεδάφιση, τα ΜΑΤ επιτέθηκαν άγρια και τραμπούκικα με τις ασπίδες, βιαιοπραγώντας και κλοτσώντας τους πάντες και σπρώχνοντας βίαια.
Η χυδαιότητα των πρυτανικών αρχών είναι
ξεκάθαρη καθώς μετά από μια σειρά καταπατήσεων με την άδεια τους ήδη από το Δεκέμβρη του 2009 εν μέσω φοιτητικών κινητοποιήσεων δεκάδων συλλογων, ξεκινησε ένα τετελεσμένο άρσεων ασύλου. Σε ημέρες μεγάλων κινητοποιησεων και απεργιων τα ΜΑΤ εισέβαλλαν στην κυριολεξια αναλογα με τις ορεξεις του Χρυσοχοίδη και να κυνηγούσαν φοιτητες στα κτιρια των σχολων και στις εστιες, ή τους πολιορκούσαν μέσα στην πρυτανεια του Α. Π. Θ.
Αν γυρισουμε το χρονο λιγο πισω θα θυμηθουμε το Δεκέμβρη δεκαδες διμοιριες των ΜΑΤ να εισβαλλουν στην πιο χαρακτηριστικη περιπτωση στις 7/12 στο χωρο του Πολυτεχνειου καταδιωκοντας με μανία μια πορεια φοιτητων μαθητων και εκπαιδευτικών τραυματιζοντας μαθητες και φοιτητες. Και αυτό ενώ είχαν προηγηθει 3 μερες συνεχόμενων καταπατήσεων στο Α.Π.Θ. Αλλά και την Τετάρτη 24/2 μετά τη μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση η κυβέρνηση είχε πάρει την επιλογή να άρει ξανά το άσυλο.
Καταγγέλλουμε την προκλητική, ξεδιάντροπη και χυδαία στάση του πρύτανη Μάνθου και του συνόλου των πρυτανικών αρχων που με πληρη σταση συνενοχης και αδειοδοτησης ειτε μιλουν ευθεως για εγαρμογη του Ν.Πλαισιο ειτε αποφευγουν προκλητικα και εσκεμμένα να πάρουν θεση. Παρολες τις αναληθείς δηλώσεις του κατά καιρούς, δίνει ο ίδιος εντολή στις κατασταλτικές δυνάμεις του κράτους να εισβάλλουν στο άσυλο και άρα έχει και την πολιτική ευθύνη τόσο αυτός όσο και το υπόλοιπο πρυτανικό συμβούλιο.
Η αναίσχυντη συμπεριφορά τους δεν περιορίζεται μόνο στις ασαφείς δικαιολογίες και τους θεατρινισμούς αλλά συνεχίστηκε και έγινε κρυφά από τους φοιτητές ώστε να αρθεί το ασυλο παραβιαζοντας με αυτό τον τροπο ακόμα και τις θεσμικες διαδικασιες που απαιτουνται για τη ληψη αυτης της αποφασης, αναδυκνειοντας για άλλη μια φορά τη συμπλευση των πρυτανικων αρχων με τις κυβερνητικες επιλογες.
Φυσικά όλα αυτά τα περιστατικά δεν είναι μεμονωμένα ούτε και τυχάια αλλά εντάσσονται σε μια ευρύτερη κατεύθυνση του κράτους να απονομιμοποιήσει και να ετεροπροσδιορισμό τα χαρακτηριστικά του λαϊκού κεκτημένου του ασύλου.
Η προσπάθεια να ταυτιστεί το άσυλο των κοινωνικοπολιτικων διαδικασιων (Γενικές Συνελέυσεις, καταλήψεις, εκδηλώσεις κτλ.) με το «άνδρο των εγκληματιών » και των παραβατικών συμπεριφορων είναι η πιο γνωστη προπαγανδιστική τακτική τόσο της προηγούμενης κυβερνησης όσο και αυτής του ΠΑΣΟΚ.
Οι γκεμπελιστικοί μηχανισμοί παραποίησης της αλήθειας που χρησιμοποιούν
τα επιτελεία της κυβέρνησης παρουσιάζουν συνεχώς το ριζοσπαστικό και αγωνιζόμενο φοιτητικό κίνημα ως ακραίες μειοψηφίες που «παραβιάζουν» το άσυλο. Μεσα σ’αυτό το πλαίσιο τα ΜΜΕ λειτουργώντας ακόμη μια φορά ως οδοκαθαριστήρες της λαϊκής συνείδησης δημιουργούν κλίμα ποινικοποίησης του ασύλου στα μάτια της ελληνικής κοινωνίας και περιθωριοποίησης του. Βέβαια είναι και η συμβολή των πρυτανικών αρχών και του καθηγητικού στρώματος στις αντιδραστικές εντολές του Υπουργείου Παιδείας που σιγά σιγά «συγχωνεύεται» με το Υπουργείο «Προστασίας» του Πολίτη!
Κατω από αυτές τις συνθήκες πληγμα αποτελει για το ασυλο και η μεταστροφη της έννοιας του από ασυλο πολιτικων διαδικασιών (βλ. Γεν.Συνελευση) σε άσυλο ιδεών δηλαδή σε ένα φιλοσοφικό όμιλο που δεν παράγει ριζοσπαστικές πρακτικές, που δεν θα είναι αγωνιζόμενο και κινηματικά πρωτοπόρο κομμάτι της κοινωνίας, που δεν θα είναι κοινωνικοπολιτικό οχυρό απέναντι στο κράτος και της ρυθμίσεις του.
Η χρονική συγκυρία που γίνονται όλα αυτά δεν είναι καθόλου τυχαία. Διανύουμε μια περίοδο που διεξάγεται μια προσπάθεια καταστολής και ελεγχου που προσβλέπει στις εμπνεύσεις του Orwell(κάμερες στο Πανεπιστήμιο, αστυνομική βία σε εργατικές και φοιτητικές πορείες κ.ο.κ) με τελικό στόχο την ομαλή και χωρίς κοινωνικές αντιδράσεις και αναταραχές , εφαρμογή των νέων μέτρων και του προγράμματος σταθερότητας αλλά και σε ότι έρχεται να πλήξει τους φοιτητές από τη σκοπιά των επαγγελματικών δικαιωμάτων , μέσα από το Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων που συμπληρώνει και συνολικοποιεί την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση (από ΙΔΒΕ, ΔΟΑΤΑΠ, αξιολόγηση, ΚΕΣ, ν.Πλαίσιο, νόμος για τα ΤΕΙ). Κυρίως όμως αποστοιχίζει τα επαγγελματικά δικαιώματα από το πτυχίο και καταργεί κάθε έννοια συλλογικής κατοχύρωσης και διεκδίκησης όλων των αποφοίτων. Η ελληνική κυβέρνηση προκειμένου να υλοποιήσει την αναδιάρθρωση είναι έτοιμη να καταστείλει οποιαδήποτε αντίδραση και ότι αποτελεί εμπόδιο στα σχέδιά της.
Το άσυλο των κοινωνικών αγώνων, το άσυλο του Μάη-Ιούνη ’06, το άσυλο του Δεκέμβρη, το άσυλο του ’73 είναι το ίδιο άσυλο που το κράτος θέλει να καταστείλει.
Τίθεται αυτή τη στιγμή ένα ζήτημα δημοκρατίας στο οποίο καλούμαστε όλοι να τοποθετηθούμε. Δε θα ανεχτούμε να επικρατήσει ένα καθεστώς τρόμου και ανελευθερίας ούτε στους δρόμους, ούτε στις σχολές, ούτε πουθενά. Έχοντας γνώση και συνείδηση του τι μπορούμε να καταφέρουμε μέσα από τα συλλογικά μας όργανα, μέσα από τις γενικές μας συνελεύσεις και το συντονισμό μας, έχοντας γνώση του ότι μας φοβούνται γιατί έχουμε αποδείξει ότι δε τρομοκρατούμαστε θα πάμε και θα βροντοφωνάξουμε ότι κανείς δεν αποφασίζει για μας χωρίς εμάς και ότι όποτε και όποιος το επιχειρεί θα μας βρίσκει μπροστά του.
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΗ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΛΑΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ
ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΟ ΚΕΚΤΗΜΕΝΟ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ
Για τους αγώνες του φοιτητικού κινήματος 2006-2007
Posted: 6 Μαρτίου, 2012 in ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑΕτικέτες: ΑΦΟΙΣΑ
ΤΟΛΜΑΜΕ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ,ΤΟΛΜΑΜΕ ΝΑ ΝΙΚΑΜΕ!
Ο ΝΟΜΟΣ ΠΛΑΙΣΙΟ
Τα τελευταια δύο χρόνια ο χώρος της εκπαίδευσης και ιδιαίτερα της τριτοβάθμιας, συγκλονίστηκε από μεγάλης κλίμακας αγώνες, με τους φοιτητές να βάζουν στο στόχαστρο τον νέο Νόμο Πλαίσιο αλλά κ την προσπάθεια της κυβέρνησης να καταργήσει το άρθρο 16 που απαγορεύει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων.
Από φέτος ήδη με την έναρξη της χρονιάς βλέπουμε ότι η κυβέρνηση,μέσω των καθηγητικών στρωμάτων,κάνει τις πρώτες επιθετικές κινήσεις που αφορούν στην επιβολή ορισμένων ρυθμίσεων του νέου Ν.Πλαίσιο.Η πραγματικότητα μιλάει από μόνη της:ήδη μέσα στο κατακαλόκαιρο με τους φοιτητές να λείπουν, το άσυλο στο Πανεπιστήμιο Κρήτης καταργείται για ένα μήνα,ο κοσμήτορας Πολυτεχνικής Θεσσαλονίκης Μουσιόπουλος δηλώνει ότι είναι απαραίτητη η πρόσληψη πανεπιστημιακής αστυνομίας και φτάνοντας στην πορεία της ΔΕΘ στις 8/9, φοιτήτρια συλλαμβάνεται μέσα στο άσυλο του ΑΠΘ, όπου εισήλθαν αστυνομικές δυνάμεις, με τον πρύτανη Μάνθο να δίνει ουσιαστικά την άδεια.Παράλληλα, σε πολλές σχολές έχουν αρχίσει να στέλνονται προειδοποιήσεις στους φοιτητές που έχουν ξεπεράσει το όριο φοίτησης που ορίζει ο νέος νόμος, τα φοιτητικά πάσο ξαφνικά καταργούνται για τους φοιτητές που προέρχονται από κατατακτήριες,στο Πα.Μακ. από φέτος τα συγγράμματα θα είναι πολλαπλά για κάθε μάθημα και επί πληρωμή ενώ εισάγονται και οι «αλυσίδες μαθημάτων», και στη σχολή μας ήδη έχουν ακουστεί από στόματα καθηγητών απειλές για την απώλεια του εξαμήνου σε περίπτωση που δε γίνουν 13 βδομάδες μάθημα.Τα γεγονότα αυτά έχουν σημάνει «κόκκινο συναγερμό» στους φοιτητές στις διάφορες σχολές γιατί ακριβώς μόνο σύμπτωση δεν είναι που συμβαίνουν όλα αυτά μαζί αλλά μέρος του συγκροτημένου σχεδίου της κυβέρνησης για την εφαρμογή του Νόμου Πλαίσιο,αφού τα προαναφερθέντα μέτρα περιλαμβάνονται σ’αυτόν.Ο στόχος του Νόμου αυτού είναι απολύτως ξεκάθαρος και αποβλέπει στην εντατικοποίηση του ρυθμού σπουδών και στην πειθάρχηση του φοιτητικού σώματος,στερώντας του τη δυνατότητα να κινητοποιείται και να αντιδρά.Παρόλο που τα πρόσωπα στην ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας άλλαξαν,η επίθεση εναντίον μας, όπως δείχνουν τα πράγματα, εντείνεται.Χαρακτηριστικό στην επίθεση αυτή είναι η προσπάθεια εμφάνισης μιας υποτιθέμενης συναίνεσης των φοιτητών σ’όλα αυτά με τη δημιουργία επιτροπών αξιολόγησης καθηγητών-φοιτητών,όπου θα συμμετέχουν τα γνωστά τσιράκια της κυβέρνησης.Οι επιτροπές αυτές θα «αξιολογούν» τον τρόπο που θα εφαρμοστεί ο νόμος σε κάθε σχολή.
ΥΛΙΚΕΣ ΝΙΚΕΣ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ
Το φοιτητικό κίνημα των καταλήψεων που ξέσπασε τον Μάη-Ιούνη του 2006 και τον Γενάρη-Μάρτη 2007, καταφέρθηκε ενάντια στον Νόμο Πλαίσιο και στα Ιδιωτικά με τον πιο αποφασιστικό και ξεκάθαρο τρόπο ,γι’αυτό και άλλωστε έφερε αποτελέσματα και νίκες. Κατάφερε να «παγώσει» τη διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος, άρα και του άρθρου 16, σπάζοντας τη συναίνεση των δύο κομμάτων εξουσίας.Χωρίς την έκρηξη του κινήματος η ζοφερή καθημερινότητα που περιγράφει ο Νόμος Πλαίσιο θα ίσχυε από το 2006 στις σχολές και τα πράγματα θα ήταν ήδη πολύ πιο δύσκολα για όλους μας.Τέλος δημιούργησε φθορά στην κυβέρνηση και ανέδειξε ως «τραγικό ζεύγος» τους Γιαννάκου-Βύρωνα τους οποίους ανάγκασε να αποσυρθούν από τις υπουργικές τους καρέκλες.
ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΕΣ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ
Το κίνημα των καταλήψεων αποτέλεσε μια τομή στην καθημερινότητα και στη συνείδηση όλων των φοιτητών και άφησε παρακαταθήκες για το μέλλον.Ανέδειξε τις συλλογικές διαδικασίες ως μέσο βελτίωσης της ζωής μας.Ως τέτοιες εννοούμε τις συνελεύσεις, τη συντονιστική επιτροπή της κατάληψης,τα συντονιστικά των πόλεων, το πανελλαδικό συντονιστικό καταλήψεων.Τις μέρες του κινήματος κυριάρχησε η λογική της αμεσοδημοκρατίας έναντι της ανάθεσης στους «ειδικούς».Το συγκρουσιακό περιεχόμενο του κινήματος, (ρήξη με την κυρίαρχη πολιτική του κεφαλαίου, της κυβέρνησης, της Ε.Ε.) όσο και οι συγκρουσιακές του πρακτικές (έμπρακτη αμφισβήτηση των ΜΑΤ που έστηναν «κόκκινες ζώνες» και της αστυνομικής τρομοκρατίας,υπεράσπιση των δημοκρατικών μας δικαιωμάτων) νομιμοποιήθηκαν πλατιά.Τέλος έκανε τους φοιτητοπατέρες που εμφανίζονται τώρα ως εγγυητές των συμφερόντων μας να ντρέπονται να λένε ότι είναι δαπίτες και πασπίτες.
ΛΟΓΙΚΕΣ ΓΙΑ ΠΕΤΑΜΑ
Μέσα σ’αυτήν την κρίσιμη για τη ζωή μας συγκυρία, ως φοιτητές και αυριανοί εργαζόμενοι, εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η στάση των οργανωμένων πολιτικών συλλογικοτήτων:
Η ΔΑΠ εντολοδόχος και πιστό σκυλάκι της κυβέρνησης μέσα στις σχολές, εκεί που ασχολούταν με τη διοργάνωση πάρτυ και εκδρομών αναγκάζεται πλέον να ρίχνει τα μούτρα της και να εισπράττει απανωτές σφαλιάρες από τα μαζικά κινηματικά μπλοκ των φοιτητών.
Τα παιδιά της ΠΑΣΠ από τη μια έχουν κι αυτά τις ασχολίες τους (colonial,Μύκονος,Pro evolution), από την άλλη περιμένουν με αγωνία και την ανάδειξη του νέου ηγέτη (Γιωργάκης ή Βενιζέλος;) για να κινηθούν όπως και το προηγούμενο διάστημα όταν και ο Πάγκαλος εξέφραζε τις απόψεις τους για την κατάργηση του ασύλουκ.τ.λ.Τις διαθέσεις τους τις έχουν ήδη δείξει με τη συμμετοχή τους στον διάλογο για τον νέο Νόμο Πλαίσιο και για το νέο ασφαλιστικό.
Η ΠΚΣ από την άλλη μας τα γυρνάει και μιλάει για μη εφαρμογή του νόμου αντί για την ανατροπή του και προσκυνώντας τα «κομματικά ευαγγέλια» έρχεται κοντύτερα στις αρχικές της θέσεις του Μάη όταν και κατήγγειλε τις καταλήψεις ως ακρότητες και «πισωγύρισμα».Τελικά την έσυρε το κίνημα και όταν εισήλθε σ’αυτό προσπάθησε να το γραφειοκρατικοποιήσει (με τους αντιπροσώπους και τις κομματικές πορείες).
Δυστυχώς δε λείπει και από άλλες μεριές ο κομματικός πατριωτισμός και η λογική της «καθαρής αλήθειας».Τέτοιες αντιλήψεις δεν ευνοούν τη συνδιαμόρφωση και την κοινή δράση, οδηγώντας συνήθως στην ανεύρεση διαχωριστικών γραμμών ανάμεσα στον κόσμο που αγωνίζεται.
ΟΣΑ ΠΕΤΥΧΑΜΕ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ!
Αναγκαία θεωρούμε αυτήν την περίοδο την επανενεργοποίηση του Συλλόγου Σπουδαστών Αρχ/κής με βάση τις πρακτικές που ακολούθησε το προηγούμενο διάστημα,δηλαδή αυτές των συλλογικών, μαζικών διαδικασιών, των συνελεύσεων, των καταλήψεων, των διαδηλώσεων και της κλιμάκωσης.Η κατάσταση που επικρατεί, με την κυβέρνηση να προσπαθεί να υλοποιήσει τον Νόμο Πλαίσιο και ταυτόχρονα να επιτίθεται στις κατακτήσεις των εργαζομένων (ασφαλιστικό) σφίγγει τον κλοιό γύρω μας και δεν αφήνει περιθώρια επανάπαυσης, καθώς το μέλλον δεν είναι υπόθεση ατομικής σταδιοδρομίας, αλλά συλλογικής διεκδίκησης.Αρχής γενομένης του νέου γύρου συνελεύσεων του Οκτώβρη, επανασυγκροτούμαστε στα συλλογικά μας όργανα, δίνουμε με αποφασιστικότητα τη νέα μάχη, βγαίνουμε νικητές!
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΙΑ-ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΡΓΙΑ
ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ
Στα τέλη του 19ου αιώνα η κατάσταση στις κυριότερες καπιταλιστικές χώρες, με τις ΗΠΑ να αποτελούν μια από αυτές, δημιουργεί όλο και εντονότερες κοινωνικές ανισότητες και αντιθέσεις.
Η ανάγκη του κεφαλαίου να επεκτείνει τα κέρδη του, οι συνθήκες οικονομικής κρίσης, η επιδείνωση της θέσης των εργαζομένων, οι συνθήκες εργασίας που θυμίζουν εποχές δουλείας με την εκμετάλλευση ακόμα και της παιδικής εργασίας, με ωράρια χωρίς τέλος αλλά και το όραμα εκατομμυρίων εργατών για μια καλύτερη κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, οδηγούν σε απεργίες με κυριότερο αίτημα την νομική κατοχύρωση του οκταώρου ωραρίου εργασίας (8 ώρες δουλειά, 8 ελεύθερος χρόνος, 8 ύπνος).
Με επίκεντρο το Σικάγο, την 1η Μάη του 1886 ξεσπούν συγκλονιστικές εργατικές απεργίες που συνοδεύονται από πορείες και συγκεντρώσεις πρωτοφανούς μέχρι τότε μαζικότητας. Το κράτος μην μπορώντας να απονομιμοποιήσει τον αγώνα των απεργών και να τους απομονώσει, μετά από δύο μέρες χρησιμοποιεί την καταστολή και τον εκφοβισμό.
Στις 3 Μάη εκτελούνται από την αστυνομία 4 διαδηλωτές και τραυματίζονται δεκάδες, ενώ την επομένη μην μπορώντας να συγκρατήσουν πλέον την οργή και το τεράστιο πλήθος και φοβούμενοι την περαιτέρω επέκταση του κύματος αγανάκτησης, οργανώνουν προβοκατόρικη επίθεση με τη ρίψη βόμβας από αστυνομικούς ενάντια σε αστυνομικούς ώστε να δικαιολογηθεί η καταστολή που θα επακολουθούσε. Η ενέργεια αυτή έχει μείνει στην ιστορία σαν παράδειγμα των μεθόδων που ακολουθεί η αστική τάξη ενώ μόνο καιρό αργότερα θα αποδειχτεί από που προερχόταν. Ακολούθησε όργιο τρομοκρατίας με στημένες δίκες και άμεσες εκτελέσεις συνδικαλιστών. Η πολύνεκρη αυτή απεργία είχε σαν νίκη την αναγνώριση σε διάφορους κλάδους ωραρίων καθώς και την καθιέρωση της ημιαργίας του Σαββάτου και της κυριακάτικης αργίας. Με βάση τα γεγονότα της απεργίας αυτής έχει καθιερωθεί η 1η Μάη κάθε χρόνου να είναι απεργία και μέρα του παγκόσμιου εργατικού κινήματος.
Στην Ελλάδα η πρώτη Εργατική Πρωτομαγιά οργανώθηκε το 1919 από τη Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδος που είχε ιδρυθεί ένα χρόνο πριν σε συνθήκες παρανομίας. Η χρονιά του 1936, με αποκορύφωμα την εξέγερση τον Μάη του ίδιου έτους στη Θεσσαλονίκη, αποτελεί σημείο αναφοράς για το εργατικό κίνημα στη χώρα μας. Οι πανεργατικές απεργίες που είχαν ξεσπάσει από την αρχή της χρονιάς κορυφώνονται τον Μάη στη Θεσσαλονίκη, με τους καπνεργάτες να πρωτοστατούν. Η αγανάκτηση για τη δολοφονία απεργών μετατρέπεται σε λαϊκή εξέγερση και ο δικτάτορας Ι.Μεταξάς διατάζει την επέμβαση του στρατού και ταυτόχρονα τη σφαγή δεκάδων εργατών. Η καταστολή έρχεται σαν επιστέγασμα των συνεχών διώξεων χιλιάδων αριστερών πολιτών νωρίτερα από την κυβέρνηση Βενιζέλου.
Η πρωτομαγιά δεν είναι μια γιορτή της άνοιξης, αποτελεί μια ημερομηνία ορόσημο για τους κοινωνικούς αγώνες, καθώς οι τεράστιες κοινωνικές διεργασίες που συνδέονται με αυτήν συνεχίζουν να επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο ζούμε σήμερα και τους όρους με τους οποίους καλούμαστε να διεκδικήσουμε ένα καλύτερο αύριο. Εκατό και πλέον χρόνια μετά, η πρώτη αιματοβαμμένη απεργιακή πρωτομαγιά αλλά και αυτές που τη διαδέχτηκαν, έχουν αφήσει ανεξίτηλο το σημάδι τους στην ιστορία των ταξικών αγώνων τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο όσο και στην ελληνική κοινωνία. Αναδεικνύουν στους εκμεταλλευομμένους τις νίκες τους, τη δύναμη που έχουν στα χέρια τους όταν διαλέγουν τη συλλογικότητα ενάντια στον ατομισμό, από την άλλη υπενθυμίζουν στο κράτος και το κεφάλαιο τις πιο μεγάλες ήττες τους σε ιδεολογικό και σε πολιτικό επίπεδο.
Τείνει έτσι η επίσημη ιστορία να διαγράψει από τις σελίδες της τους αγώνες ή αν είναι τόσο βαθιά χαραγμένοι ώστε να μην μπορεί, όπως η Εργατική Πρωτομαγιά, να τους διαστρεβλώσει, να τους παραχαράξει, να τους παρουσιάσει ως κακώς κείμενα του παρελθόντος χωρίς καμία δυνατότητα επανάληψής τους σήμερα. Η πρωτομαγιά λοιπόν από απεργία γίνεται αργία για να “πιάσουμε την άνοιξη” και αντί για δυναμική κινητοποίηση μαζικών κοινωνικών φορέων (σωματείων, φοιτητικών συλλόγων κτλ) μετατρέπεται σε διάφορες διασπασμένες κομματικές παρελάσεις. Ο αγώνας του τότε για οχτάωρη εργασία και αξιοπρεπείς συνθήκες δουλειάς και ζωής είναι αναγκαίο να βρεί τη συνέχειά του σήμερα, όχι σαν μια μουσειακή αναβίωση, αλλά σαν διεκδίκηση των αυτονόητων δικαιωμάτων μας και ανατροπή σχεδιασμών όπως είναι η κατάργηση του ασύλου και η περιστολή των δημοκρατικών ελευθεριών, η εντατικοποίση των σπουδών, η αποστοίχιση των επαγγελματικών δικαιωμάτων από το πτυχίο μας.
Στηρίζουμε την κοινή πορεία εργαζομένων-φοιτητών
10:00 Πλ.Αριστοτέλους
Ανεξαρτητων ΦΟΙτητων Συσπειρωση Αριστερη
Α.ΦΟΙ.Σ.Α 