ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΚΤΗΜΕΝΑ ΜΑΣ
Μέσα στην κρίση και τα βάρβαρα μέτρα, το πανεπιστήμιο ετοιμάζεται να δεχτεί το χειρότερο πλήγμα των τελευταίων δεκαετιών. Η κυβέρνηση ετοιμάζεται να καταθέσειτο Φεβρουάριο, ένα νέο πολυνομοσχέδιο, που θα αποτελέσει το τέλος του ελληνικού πανεπιστημίου, όπως το γνωρίζαμε ως σήμερα. Οι βασικές αιχμές του νέου νόμου-Πλαίσιο ορίζονται ως εξής :
Αλυσίδες μαθημάτων, προαπαιτούμενα: Δεν θα υπάρχει πλέον η δυνατότητα στους φοιτητές μιας σχολής να δίνουν όλα τα μαθήματα αλλά θα χωρίζονται αυτά σε αλυσίδες. Για παράδειγμα στην αρχιτεκτονική αν δεν έχεις περάσει στατική 1 δεν δίνεις τις 2 και αν δεν έχεις περάσει γραμμικές απεικονίσεις 1 δεν δίνεις τις 2. Αυτό σε συνδυασμό με τα προαπαιτούμενα μαθήματα που θα χρειάζονται για να περάσεις το κάθε έτος δημιουργούν ένα από τα πλέον αντιδραστικότερα τοπία στο χώρο των πανεπιστημίων με εντατικοποιημένα προγράμματα σπουδών και πειθαρχημένους φοιτητές.
Πειθαρχικά συμβούλια, διαγραφές, απουσιολόγιο: Τα λόγια είναι περιττά… Η προσπάθεια, από πλευράς υπουργείου, να μετατρέψει τις σχολές σε σχολεία καλά κρατεί και φέρνει για άλλη μια φορά τους φοιτητές με την πλάτη στον τοίχο. Είναι σαφές ότι η καταπιεστική καθημερινότητα του σχολείου, ιδιαίτερα των τελευταίων τάξεων του λυκείου, μεταφέρεται στα πανεπιστήμια με πρόσχημα τη δημιουργία «άξιων» αποφοίτων. Ουσιαστικά ωθούν τους φοιτητές να γίνουν ανταγωνιστικοί και να έχουν σκυμμένο το κεφάλι σε μία περίοδο όπου συνολικά τα κεκτημένα του φοιτητικού και κυρίαρχα του εργατικού κινήματος χτυπιούνται βάναυσα.
Νέα προγράμματα σπουδών: Η κυβέρνηση δίνει τις κεντρικές κατευθύνσεις στα ιδρύματα για τα νέα προγράμματα σπουδών. Προγράμματα που θα είναι εντατικοποιημένα με στόχο, από τη μία να καμφθεί οποιαδήποτε προσπάθεια αντίστασης σε συλλογικό επίπεδο μέσα στο φοιτητικό σύλλογο εφόσον περιορίζεται ο χρόνος ενασχόλησης με άλλες διαδικασίες (γενική συνέλευση κτλ), και από την άλλη η ιδεολογική πειθάρχηση των φοιτητών με απώτερο σκοπό την προετοιμασία τους για να είναι υπάκουοι και φθηνοί εργαζόμενοι και «άξιοι» υπηρέτες του καπιταλιστικού συστήματος.
Αξιολόγηση-Δια βίου εκπαίδευση: Ουσιαστικά η μεταρρύθμιση έρχεται να χτυπήσει τον συλλογικό τρόπο με τον οποίο διεκδικούμε τους όρους κάτω από τους οποίους σπουδάζουμε και αργότερα τους όρους με τους οποίους θα ενταχθούμε στο χώρο της εργασίας. Το πτυχίο θα αντικατασταθεί με πιστωτικές μονάδες, καταργείται πλήρως η έννοια του επαγγελματικού δικαιώματος και με τη δημιουργία του ινστιτούτου δια βίου μάθησης οι εργαζόμενοι θα επανακαταρτίζονται συνεχώς για να προσπεράσουν τα αναχώματα που βάζει η κυβέρνηση εγκλωβισμένοι στον κύκλο της εργασίας-κατάρτισης-ανεργίας-επανακατάρτισης. Με αυτό το μέτρο θέλουν να κάνουν τον φοιτητή ένα πειθαρχημένο ρομπότ που θα δίνει μαθήματα προσηλωμένος προετοιμάζοντας τον για το πώς θα λειτουργεί και ως εργαζόμενος. Η αξιολόγηση θα γίνεται από ελεγχόμενους από το κράτος μηχανισμούς σε μια κατεύθυνση εφαρμογής της μεταρρύθμισης και οποιαδήποτε προσπάθεια πάλης απέναντι σε αυτή «αξιολογείται» αρνητικά και θεωρείται ως αίτιο μη προχωρήματος των αλλαγών.
Αυτοτέλεια των πανεπιστημίων(διοικήσεις, μανατζερ): Αλλάζει ο τρόπος διοίκησης των ΑΕΙ σε μια κατεύθυνση παράκαμψης των κεκτημένων των φοιτητικών συλλόγων. Αυτό συμβαίνει αφού δημιουργείται ένα συμβούλιο διοίκησης με τη συμμετοχή σε αυτό και διορισμένων από το κράτος στελεχών. Τα πρυτανικά συμβούλια πλέον δεν θα εκλέγονται από την ακαδημαϊκή κοινότητα αλλά θα διορίζονται από μια επιτροπή του υπουργείου Παιδείας και Ευρωπαίων συμβούλων (για πολλούς από τους οποίους ήδη αποκαλύπτεται η βρόμικη ιστορία τους με χρηματισμούς, πελατειακές σχέσεις με φοιτητές κτλ) αλλά και “μάνατζερ” που θα “διασφαλίζουν” τη σωστή λειτουργία στα πλαίσια της αγοράς. Προφανώς η κουβέντα για τις διεκδικήσεις των φοιτητικών συλλόγων και την προάσπιση των κεκτημένων του φοιτητικού κινήματος μετατοπίζεται σε ένα πεδίο αντιπαράθεσης με πιο ευνοϊκούς όρους για το κράτος. Συνεπώς εισάγεται μια διαδικασία παράκαμψης των αντιστάσεων των φοιτητών με την ταυτόχρονη ενίσχυση του ρόλου των εξωπανεπιστημιακών στελεχών(κρατικών και μελών επιχειρήσεων) και δραστηριοτήτων. Τέλος στην αυτοτέλεια των ΑΕΙ περιλαμβάνεται και η οικονομική ανεξαρτησία αυτών. Αυτό σημαίνει πως όλα τα έξοδα ,συμπεριλαμβανομένου μισθοδοσίας, θα γίνονται από το ίδρυμα με τον κίνδυνο να μείνουν απλήρωτοι μια σειρά από εργαζομένους αν δεν ακολουθηθούν οι προγραμματικές συμφωνίες έτσι ώστε να δοθεί οικονομική ενίσχυση από το κράτος. Επίσης το ότι η επιβίωση των Πανεπιστημίων εξαρτάται από επιχειρηματικά συμφέροντα θέτει τους όρους για περαιτέρω αμφισβήτηση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Είναι ουσιαστικά ένα μέτρο που ωθεί τα πανεπιστήμια να ακολουθήσουν της προβλεπόμενες αλλαγές για να επιβιώσουν. Είναι ένας ωμός εκβιασμός απέναντι στον οποίο το φοιτητικό κίνημα πρέπει να δώσει απάντηση.
Περιορισμός και σταδιακή κατάργηση ασύλου: Σύμφωνα με τον νόμο, άσυλο είναι μόνο οι αίθουσες του πανεπιστημίου όταν σε αυτές γίνεται μάθημα. Η καταπάτηση του από τις δυνάμεις καταστολής μπορεί πλέον να γίνεται ευκολότερα αφού θα αποφασίζει γι αυτό ένα συμβούλιο εξωπανεπιστημιακών. Είναι απειλή για τους αγώνες του φοιτητικού και του ευρύτερου λαϊκού κινήματος η μη ύπαρξη ασύλου επειδή αυτό σημαίνει πως πέρα από την ελεύθερη διακίνηση ιδεών χτυπάτε και το όχημα για την ανάπτυξη του φοιτητικού κινήματος, οι γενικές συνελεύσεις.
Προπαρασκευαστικό έτος: Σε τρία χρόνια από τώρα οι μαθητές της τρίτης λυκείου δεν θα δίνουν της σημερινές πανελλήνιες αλλά κεντρικές εξετάσεις για να πάρουν το απολυτήριο τους (κοινά θέματα ανά περιφέρεια). Θα εισέρχονται μετά από τις εξετάσεις αυτές στο πανεπιστήμιο ελεύθερα όπου θα «φοιτούν» σε ένα προπαρασκευαστικό έτος μέσα στο ίδρυμα. Δηλαδή μετά από εξετάσεις που δεν θα κατοχυρώνουν τίποτα παρά μόνο το απολυτήριο θα δοκιμάζονται μέσα στα ΑΕΙ και ΤΕΙ εξεταζόμενοι για ένα χρόνο. Ακόμα και άμα καταφέρουν να περάσουν συνεχίζουν με εξετάσεις μέχρι να πάρουν το πτυχίο και εξετάσεις για να βρουν δουλειά (όπως συμβαίνει με τον ΑΣΕΠ σε μια σειρά από σχολές). Αυτό το μέτρο όχι μόνο αποκλείει επί της ουσίας μια σειρά μαθητών από την τριτοβάθμια εκπαίδευση και βάζει τις βάσεις για την εδραίωση της ανεργίας αλλά δημιουργεί και αναχώματα στις κινητοποιήσεις των φοιτητικών συλλόγων αφού μέσα στον ίδιο χώρο θα συνυπάρχουν φοιτητές και μαθητές του προπαρασκευαστικού έτους που δεν θα έχουν καμία σχέση με τον φοιτητικό σύλλογο και τις διαδικασίες του. Συνεπώς αρκετοί από αυτούς που θα καταφέρουν να περάσουν θα έχουν απομακρυνθεί ήδη από τις διαδικασίες του φοιτητικού συλλόγου αφού ένα χρόνο θα έχει καλλιεργηθεί ο ανταγωνισμός και ο ατομικός δρόμος σε μια ολόκληρη γενιά μαθητών.
Συγχωνεύσεις τμημάτων ΑΕΙ: Η κυβέρνηση ενώνει μεταξύ τους τμήματα τα οποία έχουν «κοντινό» γνωστικό αντικείμενο. Αυτή η κίνηση βέβαια, δεν γίνεται από τη σκοπιά των αιτημάτων του φοιτητικού κινήματος για ένα πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο με σκοπό την διεκδίκηση περισσότερων επαγγελματικών δικαιωμάτων για όλους, και μετέπειτα προστασία και αναβάθμιση των εργασιακών μας δικαιωμάτων, αλλά από τη σκοπιά της κυβέρνησης και του κεφαλαίου που θέλουν φθηνότερους, ευέλικτους και πειθαρχημένους εργαζόμενους. Αυτό, το κράτος το επιτυχαίνει με την ολοένα και μεγαλύτερη διεύρυνση του γνωστικού αντικειμένου χωρίς την ταυτόχρονη κατοχύρωση νέων δικαιωμάτων.
Συγχωνεύσεις και κλείσιμο αρκετών ΤΕΙ: Προστίθεται επιπλέων σε αυτή την κίνηση της κυβέρνησης το πέταγμα στο δρόμο φοιτητών ΤΕΙ, που μπορεί το ίδρυμα τους να κλείσει, ή στην μετακίνηση αυτών σε άλλο. Μετά την δημιουργία των ΤΕΙ που στόχο είχαν να χωρίσουν τους φοιτητές σε μελλοντικούς εργαζόμενους δύο ταχυτήτων, η κυβέρνηση έρχεται να κλείσει μια σειρά από ιδρύματα επειδή δεν είναι «παραγωγικά».
Ουσιαστικά παρατηρούμε πως μέσα από την εφαρμογή των παραπάνω υλοποιούνται τρεις κυρίαρχοι στόχοι.
α) Διαλυτοποιούνται οι αντιστάσεις του φοιτητικού κινήματος προς μία κατεύθυνση εφαρμογής ακόμα πιο σκληρών μέτρων στο μέλλον. Εάν οι φοιτητές πειθαρχήσουν(δυσμενείς όροι φοίτησης, μέριμνα,απουσιολόγιο, αλυσίδες, προαπαιτούμενα) στα μέτρα το μέλλον της εκπαίδευσης είναι δυσοίωνο.
β) Διαλύονται τα επαγγελματικά δικαιώματα και οποιαδήποτε εργασιακή προοπτική, σε μία περίοδο που το τρίπτυχο ΔΝΤ-ΕΕ-μνημόνιο σαρώνει τα πάντα στο πέρασμα του.
γ) Εισάγονται ιδιωτικά και οικονομικά κριτήρια μέσα στο ίδιο το ίδρυμα πράγμα το οποίο από τη μία δίνει τη δυνατότητα σε παντός είδους «ιδιώτες» να έχουν δραστηριότητες εντός αυτού και από την άλλη προετοιμάζει το έδαφος για την αποδιοργάνωση των διεργασιών του φοιτητικού κινήματος.
Η απάντηση μας…
Είναι σίγουρο ότι στον στυμμένο διάλογο κυβέρνησης-υπουργείου-καθεστωτικών παρατάξεων το φοιτητικό κίνημα των ανυποχώρητων και μαζικών αγώνων δεν χωράει. Η νέα πραγματικότητα που μας ετοιμάζουν δεν συμβαδίζει με τα όνειρα μιας γενιάς που αντιστέκεται. Απέναντι σε ΔΑΠ, ΠΑΣΠ , κυβέρνηση, βολεμένους καθηγητές και ΜΜΕ που θα προσπαθήσουν να μας πείσουν για την αναγκαιότητα των μέτρων απαντάμε με τον τρόπο που το φοιτητικό κίνημα απαντά εδώ και τόσα χρόνια: Μαζικός αγώνας-Καμία συναίνεση. Αν όχι εμείς, τότε ποιος θα αντισταθεί γι αυτά που μας πλήττουν άμεσα; Αν ο καθένας από μας συλλογιστεί το αύριο που τον περιμένει τότε θα διαπιστώσει πως ήδη έχουμε αργήσει.
Η απάντηση στο «διάλογο» τους είναι ο δικός μας διάλογος. Αυτών των μαζικών γενικών συνελεύσεων, αυτός του αγώνα, αυτός που θα κατεβάσει σύσσωμο το πανεκπαιδευτικό κίνημα στο δρόμο.
Η δημόσια εκπαίδευση είναι αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα.
Κάτω τα χέρια από τα πτυχία!
Ο νέος νόμος πλαίσιο θα ανατραπεί! Νόμος οι ανάγκες του κάθε φοιτητή!
Α. ΦΟΙ. Σ. Α.
Α.ΦΟΙ.Σ.Α 